चलचित्र : थम्हं थमासिता म्हासिकी’ हेरिसकेपछि......

बुद्धिकुमार घो
नेपाल भाषामा तयार गरिएको छोटो चलचित्र ’थःम्ह थमसिता म्हासिकी’ अर्थात् ’आफूले आफैलाई चिन’ नमस्ते ख्वप टेलिभिजनको पर्दा मार्फत हिजो मिति २०७८ कार्तिक २३ गते साँझ हर्ने मौका मिल्यो । चलचित्र हेरिसकेपछि मनमा उब्जेका केही कुराहरू नलेखी बस्न सकिन । त्यसैले यति लेख्ने जमर्काे गर्दैछु ।
सबल पक्षहरू
१. विषयवस्तु यथार्थपरक लाग्यो ।
२. मध्यपानले स्वास्थ्य र घरवार बिग्रिने सन्देश दिन
    खाजेको पाइयो ।
३. परिवारमा छोरीको महत्वलाई स्थान दिइएको दखियो ।
४. छोरीहरूलाई पनि शिक्षा दिनुपर्छ भन्ने सन्देश प्रवाह गर्न
    खोजेको सकारात्मक रह्ये ।
५. विद्यालय पठाउन सामूदायिक विद्यालय नै रोज्नु राम्रो पक्ष
    रह्यो ।
६. असल र मेहनतीलाई ऋणीले पनि विश्वास गर्ने सन्देश राम्रो
     रह्यो ।
७. विषयवस्तु अनुसार आ–आफ्नो अभिनयमा कलाकारले
    न्याय गरेको पाइयो ।
८. मूलतः कथाका लेखक तथा निर्देशक रहेका पात्र किस्लाल
    अर्थात् संजीप जोशी भाईको अभिनय अब्बल रह्यो ।  
९. विषयवस्तु अनुसार छायाँकन उचित नै रह्यो ।
१०. ध्वनि सामान्य रह्यो । पार्श्व संगीतमा स्थानीय बाजाको
      धुनलाई स्थान दिइनु उचित नै रह्यो ।
११. सम्वादलाई नेपाली भाषामा क्याप्सन दिइनु उचित  नै
      लाग्यो । यसबाट अन्य भाषा बोल्ने दर्शकले पनि बुझ्ने
      देखियो ।
१२. विषयवस्तु अनुरूप कलाकारहरूको भषभूषा उचित नै
       रह्यो ।
१३. अन्तिमको मौखिक सन्देश(ख्यष्अभ ःबककबनभ)
       सान्दर्भिक लाग्यो ।

खट्किएका केही पक्षहरू
१. किस्लाल किन र के कारणले मध्यपानको दलदलमा फस्न  
    पुगेको भन्ने कुराको अन्तिम सम्म पनि पुष्टि भएन ।
२. किस्लाल विरामीभई एम्बुलेन्समार्फत अस्पताल पठाउँदा
    निजकी पत्नी र छोरीसंगै नपठाउँदा अन्योल झल्कियो ।
३.किस्लाल विरामी हुँदा आर्थिक सहयोग गर्नेको परिचय खुलेन  
    साथै निजले किन र कुन उद्देश्यले अस्पतालमा किस्लालको
    उपचार खर्च रकम तिरिदिएर सहयोग गरेको भन्ने रहस्य
    खुलेन ।
४. विद्यालय जाने विद्यार्थीहरूले लगाएको पोशाक रोजाइमा
    परेको स्थानीयस्तरमा चर्चित विद्यालयकै विद्यार्थीको  
    पोशकसंग मेलखाने लगाइदिएको भए सुनमा सुगन्ध हुने
    थियो ।
५. कोभिड– १९ संक्रमणले विद्यालयको पठनपाठन बन्द रहको
    समयमा छायाँकन गरेको झलक देखिने गरी कक्षा कोठाको
    छायाँकनमा कमि  रहेको पाइयो । निर्माण पक्षले विद्यालयसंग
    सामान्य समन्वय गरेको भए यो समस्या सहजै समाधान हुने
    थियो ।
समग्रमा,
चलचित्र राम्रो बनेको छ । यस थिमि क्षेत्रमा नवोदित कलाकारहरू जन्मिरहेको छनक दिएको छ । यसलाई निरन्तरता दिनुपर्ने देखिन्छ भने सबैतिरबाट प्रोत्साहनको जरूरी रहेको छ ।
अन्तमा ,
चलचित्र आफैले बोकेको सन्देश ः
“थम्हं थःत हिइकादिसं, समाज अथेहें हिलाःवानी“
                      अर्थात्
“आफूले आफैलाई बदल्नुस् , समाज त्यसै बद्लिंदैजान्छ“
 मनन योग्य छ ।
(लेखक आदर्श मावि लायकू थिमि भक्तपुरका प्रधानाध्यापक हुनुहुन्छ ।)