भक्तपुर १ मा नेमकिपाको अप्रत्याशित हारपछि मनमा उठेका कुही जिज्ञासाहरू 

हरिसुन्दर पोतामाहा 
(यद्यपि यो चुनाव स्थानीय होइन, संसदीय हो । संसदीय चुनावमा जितेका व्यक्तिको जिम्मेवारी विकास निर्माणभन्दा नीति निर्माणमा केन्द्रित हुन्छ भन्नेमा सचेत छु)
१) एउटा अक्सिजनको लागि घरघरमा कति समस्या हुन्छ भन्ने कुरा भोग्नेलाई मात्रै थाहा हुन्छ । के त्यस्तो अक्सिजन सित्तैमा दिएको परिणाम हो यो ? कोरोनाको समयमा अक्सिजनको अभावमा देशैभरिका आपत परेको बेलामा अक्सिजन सित्तैमा दिएको कसरी बिर्सन सक्यौं हामीले ?
२) घरघरमा नर्स पठाई प्राथमिक उपचार, निःशुल्क ड्रेसिङको सुविधा के गलत थियो  ? ’आमा सञ्चै हुनुहुन्छ?  भन्दै ढोकासम्म आएर नाडी परीक्षण गर्न आउने ती हातहरू कसरी बिस्र्याैं हामीले ? घरघरमा आएर ’तपाईंको घाउ कस्तो छ ? झ भनेर ड्रेसिङ गर्न आएको कसरी भुल्न सक्यौं हामीले  ? 
३) सस्तोमा शिक्षा प्राप्त गरिरहेको कसरी बिस्र्याैं हामीले ? ’गुणस्तरीय शिक्षा सस्तोमा त दियो तर अवसर।दिएनझ भनेर गुनासो गर्न हामी लालायित छौं । तर यसो भन्नु भन्दा सस्तोमा गुणस्तरीय शिक्षा दिएकोमा धन्यवाद दिदै अवसरको सिर्जना हामी बनाउँछौं भन्न सक्नु चै पौरख हो कि !  
४) ख्वप हस्पिटलमा सुविधा दिएको परिणाम हो यो ? ( अस्पतालका व्यावहारिक कमजोरी अवश्य होलान्, नन् मेडिकल पर्सनलाई पब्लिक रिलेशनसम्बन्धी तालिम दिनुपर्ने होला । तर आफ्नो बुबाको उपचारको क्रममा  २ वर्षसम्म उपत्यकाको सबैजसो हस्पिटल चाहार्दा आफ्नो क्षमताअनुसार ख्वप हस्पिटल उत्कृष्ट छ भनेर भनिनँ भने मलाई अवश्य पाप लाग्छ । अन्य अस्पतालमा ओपिडी बिहान १० पछि मात्रै सुरू हुन्छ । ओपिडी देखाएर काममा जानसक्ने अवस्था अन्य अस्पतालमा छ र !) 
५) कला संस्कृति जगेर्ना गरेको तथा सांस्कृतिक सम्पदाहरू संरक्षण गरेकोको फल हो कि यो ? भुकम्पले बिगारेका हाम्रा पुर्खाका धरोहरहरू अरू राष्ट्र सामु हात नफैलाई ठाडो बनाउन सकेका कुरा हामीले कसरी चाँडै भुल्यौ ? के हाम्रा पुर्खा तथा पुस्तालाई दिने उत्तर छ हामीसँग ? अन्य स्थानीय पालिकाको कामसँग तुलना गर्ने कि !  के आफ्नै खुट्टामा उभिएर पुर्खाको सम्पत्ति जोगाउनु अपराध हो ? 
६) संसदमा देश र जनताको पक्षमा निडर भएर एक जिउँदै सांसदको भूमिका निर्वाह गरेको परिणाम पो हो कि ?
७) ख्वप विश्वविद्यालय स्थापना गरेर १५ लाखमा डक्टर बनाउने अवधारणा नै अपराध पो बन्न पुग्यो कि ? भक्तपुरलाई ज्ञानविज्ञानको केन्द्र बनाउने योजनामा हाम्रो चित्त बुझेन कि ?
८) भ्रष्टाचारका विभिन्न काण्डहरूको विरोध गरेको हामीलाई चित्त बुझेन कि ? वा भनौं भ्रष्टाचार गरेर भएपनि यहाँ डलर झर्ने वातावरण नबन्नुमा चित्त नबुझाइ पो हो कि ? 
९) केही समय अगाडिसम्म देशकै फोहर भक्तपुरलाई नेपालकै नमुना नगर बनाएर हाम्रो शिर ठाडो बनाई फोहरबाट मोहर बनाइनुमा हाम्रो चित्त बुझेन कि ? 
१०) एक पुस्ता अगाडिसम्म एकदमै कमजोर अवस्थाका हामी यहाँका किसानहरूलाई उन्नतिको बाटो कोर्नु नै अपराध पो भयो कि ? पद र अवसरको लोभ छोडेर आफ्ना आमाबुबाको अनुहारलाई आफ्नो मन र मुटुमा राखेर एक पटक मनन् गरौं ? विगतको भक्तपुरबाट वर्तमान भक्तपुर बनाउन वहाँहरूले गर्नुभएको योगदानलाई अपमान होइन, सम्मान गरौं, । हामी हेपिएका ज्यापुबाट सम्मानित किसान बनाइयो, भूमिहीनबाट भूमिपति बनाइयो, समयअनुसार शिक्षाको अवसर दिएर शिक्षित र सभ्य नागरिक बनाइए , के यसभन्दा माथि उठ्न सक्दैनौं ? गुणको बदला अवगुण तिर्नुजस्तो महापाप त के होला खै ? परिवर्तनको नाममा टुप्पोबाट धान रोप्ने त होइन होला नि । भोलि हामी पनि पाको उमेरको अवश्य बन्नेछौं ।   (उम्रन्न बोट कसैले बिउ छरेर नगए । हुँदैन बिहान दइचार तारा झरेर नगए ।।)
हुन त  नगरपालिकाका केही कर्मचारीहरू, जनप्रतिनिधिहरूको मानवीय कमजोरी पनि नहोलान् भन्न सकिन्न, जनजाति भएकोले चिप्लो घसेर बोल्न पनि आएन होला, तर यसरी कृतघ्नता प्रकट गर्नुपर्ने कारण त मैले देखिनँ । 
अन्तमा समग्र नेपालको परिणाम हेर्दा मेरो मनमा उठेको सबभन्दा महत्त्वपूर्ण  जिज्ञाशा ः 
आफ्नो कामलाई सहज बनाउन ब्क्ष् को सहयोग लिने जमानाका हामी, कतै ब्क्ष् तथा ाबअभदययप बाट मष्चभअतभम त भएनौं  ?  हरेक कुरामा नेगेटिभ मात्रै आइरहेको समयमा के राम्रा कुराहरू हाम्रो मनले देखेनन् ? 
महान् वैज्ञानिक स्टिफन हकिङले ब्क्ष् को प्रयोगमा सावधानी अपनाउन निकै सचेत तुल्याएका थिए । कतै हामी पनि आफ्नो धरातललाई बिर्सेर फेसबुकको लागि साधन त बन्न पुगेनौं ? के हामी अब फेसबुक÷ ब्क्ष् ले जति देखायो त्यतिमात्र देख्न सक्ने,जति बुझायो त्यतिमात्रै बुझ्न सक्ने र जे अह्रायो त्यतिमात्रै गर्न सक्ने अवस्थामा पुगेका हौं त ? हामी अरूको लहलहैमा लागेर आफैले सही गलत छुट्याउन नसक्ने भएका हौ त ? नत्र असल काम गरिरहेको प्रत्यक्ष देख्दादेख्दै सफेद गफलाई नै सही मान्ने काम हामीबाट कसरी हुनपुग्यो ?  कि हामी सधैं अरूबाट नै शासित हुनुपर्ने मनोभावना विकास भएको हो ?  आफ्नै खुट्टामा बञ्चरो हानेर कसको जितमा खुशीयाली मनाउँदै छौं हामी ? अनि को हारेको खिसिटिउरी गर्दै छौं ?
(कि महाभारतमा वर्णन गरिएअनुसार त्यसबेलाको बाँकी घटनाको लागि दैवबाटै पूर्वनिर्धारित योजनाको एक अंश मात्रै  हो यो ? )
यी कुराहरू मेरो मनमा उब्जेका भावनाहरू मात्रै हुन्, अन्तिम सत्य नहुन सक्छ । तर सत्यको नजिक छ भन्नेमा म विश्वस्त छु । साथै हामी विवेकशील प्राणी भएकोले कमसेकम अब त विवेक पुग्ने छ भन्नेमा पनि आशावादी छु । 
फेसबुकबाट ।