भक्तपुरमा आमाको हत्या गरी आत्महत्या गर्ने प्रयासः आमाको मृत्यु, छोरा उपचाररत

तेर्सेटारको त्यो सानो कोठा,
जहाँ आमाले छोराका लागि सपना सिउँथिन्,
त्यही कोठामा एक रात सपनाहरू रगतले भिजे।

सोमबारको रात सामान्य थियो। भान्सामा पकाउने तावाले अझै दिनको ताप समातेको थियो, तरकारी काट्ने चक्कु भान्साको कुनामा शान्त थियो। सरिता भण्डारी आमाझैँ थिइन्—थाकेका आँखामा पनि ममताको उज्यालो बोकेकी। उनी सन्तानको भविष्यका लागि धनुषाबाट भक्तपुर आइपुगेकी थिइन्। आमाका लागि संसार सानो हुँदैन, सन्तान जहाँ हुन्छ, संसार त्यहीँ हुन्छ।

तर त्यो रात, संसार भत्कियो।

करिब पौने ११ बजेतिर अचानक भएको आक्रोश, दबिएको पीडा वा बुझ्न नसकिने मानसिक आँधीले ५० वर्षीया सरिताको जीवन एकैछिनमा चुँडियो। आफ्नै छोरा प्रबिन भण्डारीको हातबाट निस्किएको धारिलो हतियारले आमाको शरीर चिरेजस्तै, मानव सम्बन्धको सबैभन्दा पवित्र धागो पनि चिरेर लग्यो। रगतले लतपतिएकी आमालाई अस्पताल पुर्‍याइयो, तर समयले साथ दिएन। राति १०ः५५ बजे, सरिताको सास रोकियो—आमाको सास, जसले सन्तानका पीडा सधैं आफ्नै छातीमा थाम्दै आएको थियो।

आमा ढलेपछि छोरा पनि ढल्यो। आमाको रगतले हात भिजेको छोरा आफ्नै टाउकोमा हतियार प्रहार गर्दै जीवनबाट भाग्न खोज्यो। अहिले ऊ अस्पतालको शय्यामा छ—होस र बेहोसबीच अल्झिएको, दोष र पश्चात्तापको भारी बोकेर।

त्यो कोठामा भेटिए—चक्कु र तावा। दैनिक जीवनका सामान्य वस्तुहरू। तर समाजका मौन घाउहरू जब बोल्छन्, त्यही सामान्य वस्तुहरू मृत्युका साक्षी बन्छन्। प्रहरीले अनुसन्धान गरिरहेको छ, तर के अनुसन्धानले आमाको माया फिर्ता ल्याउन सक्छ?

छिमेकीहरू भन्छन्, “सबै ठीकै जस्तो देखिन्थ्यो।” हो, प्रायः पीडाहरू देखिँदैनन्। मानसिक तनाव, निराशा, असफलताको डर—यी सबै भित्ताभित्र थुनिएका चिच्याहटहरू हुन्। जब संवाद मर्छ, हिंसा जन्मिन्छ।

सरिता भण्डारी कुनै समाचारको हेडलाइन मात्र होइनन्। उनी बिहान उठेर छोराको अनुहार हेर्दै बाँचेकी आमा थिइन्। उनले भविष्य देखेर सास फेरिन्। तर त्यही भविष्यले उनलाई अँध्यारो रातमा एक्लै छाड्यो।

तेर्सेटार आज शान्त छ,
तर त्यो शान्तताभित्र एउटा प्रश्न कराइरहेको छ—
हामी कहिले बुझ्नेछौं,
आमा केवल जन्म दिने शरीर होइनन्,
उनी संसारको अन्तिम सहारा हुन्?